Haflingerstal 'De Dorschkamp'

Hier heb ik wat verhalen uit de oude doos, deze verhalen heb ik geschreven naar ons clubblad (de Postiljon) van de aangespannen Halfinger.

DAG VAN HET AANGESPANNEN PAARD

Een prachtige dag was het die zaterdag de 13e mei 2000. We gingen naar Utrecht voor deelname aan de oefenmarathon bij de Dag van het Aangespannen Paard. Bij aankomst een mooi plekje gezocht om de dag te beginnen, daarna gemeld bij het secretariaat voor de briefing en het startnummer.

Eerst onze Jonnah maar eens uit de trailer gehaald en lekker op ons gemakje ingespannen, toch nog een beetje gehaast want we moesten een kwartier voor het begin van de dressuur bij de veterinaire controle aanwezig zijn. Alles leek goed, al was haar hartslag wel wat hoog, maar ja wat wil je met al die paarden en wagens. Je kwam ze van alle kanten tegen. Een aardige dressuurproef gereden, maar we gaan zeker door met lessen, want er valt nog genoeg te schaven. Gelijk er na het weg traject in. Eerst maar eens gevraagd wat nou precies de bedoeling is, want het was voor ons ook de eerste keer.

Eerst een A-traject 2300 meter lang af te leggen in 11 minuten. Het B-traject was een stap stuk, gevolgd door het C-traject in snel draf. Alles moest in een bepaald tempo gereden worden binnen een bepaalde tijd. Na het D-traject weer een veterinaire controle. Alles was weer goed en de hartslag beduidend beter.

Na een kleine pauze mochten we het E-traject in. Dit is voor ons beide het leukste namelijk de hindernissen. Vijf mooie inclusief een echte waterbak, een heuse kasteelpoort, steile bergen, strobalendorp. Op een paar kleinigheidjes na heerlijk gestuurd, al waren we in hindernis 4 poortje D vergeten, maar we werden gered door onze Jack Russel Bobbie. Hij had zich losgerukt van de oppas Evelien en wilde toch wel erg graag mee op de kar. Door alle verwarring mochten we deze hindernis over rijden.

De vaardigheid bestond uit verschillende poortjes en obstakels. Na onder een grijparm van een graafmachine door te zijn gereden, moesten we een brug over met water eronder en een spuitende fontein aan de zijkant. Dat was toch wel wat anders dan rijden in de bossen van Wageningen met je baas, maar na enige twijfeling toch naar de overkant gekomen en zonder problemen weer terug over de brug gegaan.

Na alle hindernissen en vaardigheid was er weer een veterinaire controle. Even lekker uitgestapt voor de nodige rust. Na een goede terug reis onze Jonnah heerlijk in de wei gezet bij haar haflinger maatje Karin. Aandoenlijk om te zien hoe ze elkaar begroeten na een dagje apart van elkaar.

STRANDRIT

Op 14 april 2002 gingen we 's morgens vroeg richting Wassenaar, waar de regio West een geweldige strandrit organiseerde. Onze Haflingers, Jonnah en Karin, hadden al wat waterbakken gehad maar "dit" vonden ze in eerste instantie iets te veel van het goede.

Dit was water dat uit zichzelf naar je toe komt en je weet niet hoe eng dit is, maar dappere haffie's onder ons sleurden de anderen met zich mee en zo kwamen ook onze meiden met de hoefjes in de zee.

Cornelie en ik (jacobine) gingen in de rustige groep, "wisten wij veel". De rustige groep vertrok als eerste in galop (geen houden aan en rustig was het ook al niet), op dat enorme strand is dat toch wel heel geweldig hoor. De terug weg gingen we door het water. We waren door en door nat van de zee en van het lachen (ik wel met me lekke sluitspier).

Na nog een keer gegaloppeerd te hebben reden we door de duinen terug naar de trailer. Daar hebben we de paarden heerlijk verzorgd en in de trailer gezet en zijn gezellig met elkaar een hapje wezen eten in een nabij gelegen restaurant.

Het was een heerlijke dag en wij hadden enorm genoten. Maar ja dan hebben we binnen ons gezin nog meer dochters, waarvan er nog een rijdt die natuurlijk ook een keer naar zee wilde. Gelukkig hebben we onze actieve noordelingen nog, die een tocht in Schoorl zouden maken. Nou, aanmelden dan maar.

Zo gingen Babeth en ik (Jacobine) op zaterdag 5 oktober 2002 richting Schoorl. om 07.30 uur vertrokken wij, vergezeld van een stel donkere wolken. Dit mocht onze pret niet drukken, "we zijn geen mooi weer ruiters, zeg". Bij aankomst waren er al een paar deelnemers aanwezig, waaronder de fam Mulder (onze voorzitter van de aangespannen Haflinger) met heerlijke Friese Oranjekoek.

Er zouden 35 Haflingers komen, dus afwachten maar. Ondanks Z(w)aterdag (hou het dan ook op ZONdag noordelingen!) waren er inderdaad 35 Haflingers; geweldig. De regen mocht de pret niet drukken, een zeiltje spannen, er gezellig met elkaar een kopje koffie onder drinken, onze blondines klaar maken en de rit kon beginnen.

Ho effe, eerst wil onze voorzitter nog aan het woord en gaf uitleg over wat de bedoeling was, nadat hij ons eerst welkom had geheten. We werden in vier groepen verdeeld, een groep fietsers, een auto gevuld met lekkers voor de inwendige mens, een groep snelle ruiters en een iets minder snelle groep. Wij konden nu wel in de snelle groep en begonnen als eerste door de bossen en duinen.

Het was prachtig en gingen richting de eerste pauze plaats. Dat was toch wel gek want de rustige groep was daar al...... Na met elkaar wat gedronken en gegeten te hebben ging de snelle groep als eerste van start richting de zee. Hier hebben we heerlijk gegaloppeerd en met de hoefjes in de zee gelopen. De paarden en de ruiters vonden het super en in het plaatsje Bergen was er weer een pauze en genoeg voor de inwendige mens. enkelen hebben nog gesmuld van een visje, waarna we weer vertrokken door de duinen en het bos naar de trailer.

Daar hebben we de paarden vertroeteld, want het was best zwaar door dat mulle zand. Hierna konden we onder het blauwe zeil nog gezellig wat met elkaar eten en drinken. Vervolgens gingen we rond 17.00 uur weer richting Wageningen. Het was een natte zaterdag maar een geweldige dag.

KARRETJE OVER DE ZANDWEG REED

Hier een berichtje van 5 uitgetelde"keien. Na weken van voorbereiding en het maken van vele kilometers, waarvan de zondag werd gebruikt voor het rijden op de verharde weg, was het dan zover.

Zondagmiddag vertrokken wij bepakt en bezakt naar Exloo. Daar aangekomen, de paarden in de wei gezet, auto's leeggehaald en de huifkar gevuld.

Plots parkeerde een auto met trailer naast ons met een grote Belg erin. Onze jonge Boxer Jente van 11 maanden was net gewend aan een Haflinger. Voor deze reus liep hij toch graag een eindje om. Na even met elkaar gepraat te hebben bleek dat deze jongelui uit Ede kwamen. Erg leuk want dit is vlakbij Wageningen. We waren gelijk onafscheidelijk, want het bleek al gauw dat Cindy wel wilde mennen en onze meiden, Babeth en Cornelie die eigenlijk de groom van Fokke waren, wel een belg wilde berijden.

Na de eerste nacht in de huifkar te hebben geslapen en wat spullen ingeladen te hebben in de vrachtauto van Holwerda, vertrokken we 's morgens om 08.00 uur. Uit alle hoeken en gaten kwamen diverse koetsen, Haflingers, Trekpaarden, ruiters, en mensen, het werd een optocht van zo'n 500 meter. Dit was echt een vet gaaf gezicht.

Op naar Ter Apel. Daar werden we door de burgemeester en wethouder vlakbij het klooster ontvangen. Na wat gedronken te hebben gingen we verder en voordat je het wist praatte je Duits.

Een ontspannen ritje was het niet echt voor ons, want onze Jonnah houdt eigenlijk niet zo erg van file rijden, ze had nu weer iets uitgevonden: ze liep helemaal schuin tegen Karin aan. De middagpauze was langs het kanaal, voorbij Rutenbrock, daar hebben wij ons span ook maar even omgewisseld, want zo schuin lopen leek ons ook vragen om blessures. Dit was heel wat beter; nu liepen ze weer wat uit elkaar.

Zo gingen we naar onze eindbestemming: manege Lussing in het plaatsje Raken. Hier eerst de paarden verzorgd en toen de inwendige mens, middels een fantastische bbq. Na een gezellige avond zocht ieder zijn eigen plaatsje op om te slapen b.v. in de binnenmanege, stro, huifkar, caravan, camper, vrachtauto of lekker in de tent.

De morgen was het om 05.30 uur al weer dag. Dat was nodig om alles om 08.00 uur klaar te hebben en op dat tijdstip vertrekken deden we ook echt. We hebben geen dag op iemand hoeven wachten!

Deze dag ging langs Haren, Stadt Meppen, Holthausen, Meppen, Bokeloh. In Haselunne hadden wij nog wat boodschapjes gedaan voor de gezellige avonden. Zo gingen we naar Herzlake, een manege bij het voetbalstadion.

Ook hier kreeg alles weer z'n plekje; de paarden en slaapgelegenheden. na alles verzorgd te hebben kregen we een heerlijke zomerse maaltijd: ZUURKOOL MET SPEK. Dit was niet voor iedereen een groot succes. Gelukkig maakte Tina van de Ploeg de avond weer goed met haar begeleiding op de accordeon. Wij hebben luidkeels het GROTE KEIEN LIED gezongen. En wat hoorden wij bij de caravan van L. Geelen: een live optreden met zang en gitaar. Zelfs Cornelie liet nog een klein staaltje horen op de gitaar.

Ook hier moesten we toch weer aan onze rust denken, alhoewel de mannen hier nog wel een anders over dachten. Op woensdagochtend moesten we weer om 08.00 uur gereed zijn. Ze noemen woensdag wel eens gehaktdag. Nu was het voor velen een offday, ook voor ons. Peter liep van onderen geheel leeg, de schrijfster was lichtelijk chagrijnig, Anne-Frederique was wijs en sliep de halve dag en onze merries voor de huifkar waren weer erg druk. Al met al een iets mindere dag met veel rustende achter in onze huifkar en diverse menners voorop.

In de lunchpauze konden we een hunebed bezichtigen, wij dachten alleen aan eten en drinken dus hebben geen hunebed gezien. We hebben een rondtoer gemaakt langs het jachtslot "Clemenswerth".............ook niet gezien. Gelukkig waren hier langs de kant van de weg heel wat enthousiaste mensen die spontaan de wave inzetten, waardoor onze dag er weer heel wat beter uitzag.

Buiten het dorp lag ons verblijfplaats: manege Jagerhof. Na alles verzorgd te hebben gegeten en gedoucht, werd het donker en begon het te rommelen. Hier hebben we een verfrissende onweersbui gehad.

Donderdag was voor ons een perfecte dag; ons spannetje was ontspannen, we klopten alleen af en toe met onze langboom bij onze voorganger op de deur, maar zo hielden er ook wat contact met elkaar. We gingen nu een militair schietterrein over. Dit hebben we allen levend volbracht, ondanks de schoten op de achtergrond.

Hier was voor de verkeersregelaar weinig te doen, dus hadden wij Oeds op een Belg gezet en Annemarie was aan het mennen. Twee mensen die voor dat ze deze toch begon niet wisten wat een Haflinger was, wel een Belg alleen niet in de vorm van een paard.

Na bijna 50 kilometer kwamen we aan in manege Altenkamp. De Haffie's gingen in een grote wei en de trekpaarden in een andere; een pracht gezicht. Zij smulden heerlijk van het gras, wij van een macaronischotel en later op de avond bier en natuurlijk de wat "ouderen" onder ons Berenburg. dit beviel zelfs mij (jacobine) goed want het slapen ging geweldig, dit wilde ik wel vaker.

Vrijdag stroomden we bij Neu-Rhede Nederland weer binnen. Na 2,5 kilometer en een aantal kanonschoten kwamen wij het vestingstadje Bourtange binnen. Hier had ik langer willen blijven, leuke oude winkeltjes waren er. Maar er was geen tijd om te winkelen, want ik was groom dus voor de paarden staan was mijn taak.

Na hier wat te drinken gekregen te hebben vertrokken we naar Onstwedde voor een hele hele lange nacht. Door de gezelligheid van live muziek, leuke mensen en wat drankjes hebben wij het licht zien worden. Mannen in ondergoed kwamen hun nachtverblijf uit ik keek m'n ogen uit!

Om half 5: de bel van de melkkar ging. Het werd onze laatste dag en wat voor een dag. om 07.00 uur vertrokken we op naar Veendam waar op ons twee stoomlocomotieven, 10 treinwagons, 10 wagens voor onze koetsen en nog diverse coupes stonden te wachten.

Alle paarden gingen zonder tegensputteren in de wagons. Een Belg wilde er wel weer uit, omdat hij niet bij z'n maatje stond. Deze sloeg heftig tegen de wagen deur, maar ook dit werd weer opgelost.

Zo vertrokken we later dan gepland naar Stadskanaal. Onderweg stonden enorm veel mensen naar dit spektakel te kijken. In Stadskanaal werden eerst 450 mensen uitgeladen, daarna alle 100 paarden. Daarna was het lang wachten op onze koetsen.

"Op 2 augustus 2003 vond een bijzonder transport plaats op het traject Veendam - Stadskanaal, namelijk een trein met een lengte van meer dan 400 meter en een gewicht van 670 ton. Maar de lading maakte het nog wel het meest bijzonder: een kleine 90 paarden en ca. 45 koetsen, plus 450 passagiers. Het paardentransport maakte onderdeel uit van de Grote Keientocht, een lange trektocht georganiseerd door de Koninklijke Vereniging "Het Nederlandse Trekpaard en De Haflinger" en de vereniging "De Aangespannen Haflinger". De Grote Keientocht is op maandag 28 juli gestart bij de manege in Exloo en ging via o.a. Ter Apel, Meppen(D) en Papenburg (D) naar Onstwedde. Op 2 augustus ging het 's ochtends vroeg van Onstwedde naar Veendam, waar de trein gereed stond om de paarden en koetsen verder te gaan vervoeren naar Stadskanaal. Doordat het beladen in de loods te Veendam helaas wat langer duurde dan gepland, kwam de trein rond het middaguur in beweging voor een drie kwartier durende reis naar Stadskanaal. Zowel op het vertrekstation als te Stadskanaal waren vele belangstellenden op het spektakel afgekomen. Na aankomst te Stadskanaal werd de trein weer gelost en konden paarden en koetsen weer verenigd worden. Voor hun restte de laatste etappe naar Exloo" 

 Gelukkig is hier alles goed gegaan, want ik denk dat heel wat mensen er wel wat spanning voor hadden, wij ook. Het laatste stuk zijn wij verder gegaan met een enkelspan. We vonden dat Karin toch nog wat moest doen, want degene die bij ons gewerkt had was Jonnah.

Zes dagen lang en dat had z'n sporen achter gelaten op haar. Jonnah mocht verder met halster en Babeth op haar rug, en daar genoot Jonnah zichtbaar van. We kwamen moe maar zeer voldaan terug in Exloo, waar we heerlijk gegeten hebben.

Toen was het tijd om afscheid te nemen. Vooral van die gekke Noordelingen blijft dat voor ons moeilijk. Gelukkig kreeg ik woensdag, na de grote keien tocht, nog een aandenken in de brievenbus aan de Grote keientocht, namelijk een fles heerlijk Berenburg met een speen erop.

Wij hebben in Exloo nog een leuk avondje gehad met wat jongelui van de groep. Zondag was het voor ons echt afgelopen.

Dit ging voor sommigen van ons met een traan, de rest met een dikke keel. Wij vonden het een gezellige en zeer leerzame week. Een klein berichtje van de Rekerskeitjes

"Ik vond de Grote Keientocht echt heel erg leuk. We moeten dit echt nog een keer over doen. Jammer genoeg waarschijnlijk pas over 2 jaar.Dit was de leukste vakantie in de zomer die ik heb gehad. Dit is veel gezelliger en iedereen respecteert elkaar zoals diegene is. Ik vind vooral de noordelingen die er nu waren echt super. Ik vond het keigaaf met Fokke, omdat we zijn groom zijn. En Chris en Cindy met hun Belg Saskia uit Ede. Ik vond het harstikke gezellig met jullie en dat ik op Saskia mocht rijden vond ik ook geweldig. Er waren meer mensen die mij hebben gevraagd om op hun Haffie's te rijden. Dat vond ik ook super. En natuurlijk niet te vergeten de gangmaker en gezellige Wimpie Klaver. Regio noord geweldig en harstikke bedankt voor die gezellige week!!! xxxxxxxxx Babeth

Ik ben de middelste Rekerskei en wil ook nog wat schrijven. Gelukkig waren er leuke meiden van mijn leeftijd, waar ik leuk mee heb gespeeld en gekletst. Nu kunnen we elkaar nog schrijven. Ik wil graag Fokke bedanken voor de gezelligheid en dat ik bij jou mocht mennen. Ook wil ik Chris en Cindy bedanken, ik heb vele uurtjes met mijn kleine billen op Saskia mogen zitten. Hierdoor ben ik een beroemdheid geworden, alleen niet rijk, ik vroeg 1 euro voor alle foto's die zijn genomen, maar heb er niet 1 gekregen. Wel heb ik mijn adres aan een vreemde man gegeven. Wie weet. Het was een keigave vakantie die ik graag nog eens wil meemaken. Iedereen bedankt en heel veel kusjes van Cornelie.

"Haloow ik vont het heel leuk. ik vont het heel leuk dat ik op de Belg zat ik vont het ook heel leuk dat opa en oma er waren bij de trein en nog eeven geslaapen in de huifkar ik ging eigenlijk te laat naar bed sliep toen leker in de huifkar ik was ook paart op de film en we had nog gezone in de huifkar een lietje doeg en kus"Anne-Frederique ( toen 7 jaar)

OP EEN MOOIE WINTERDAG

Het is maandag 24 januari 2005 en er ligt een beetje sneeuw wanneer we wakker worden. De kinderen gaan gewoon naar school en ik ga naar mijn werk, niks aan de hand zou je zo denken. Tot ik om 17.00 uur thuis kom.

Babeth zit op de stoel, sok uit, been in de lucht. Maaike (de vriendin van Cornelie) ligt op de bank, sok uit, been omhoog en een hoofd dik en geschaafd. Ik vraag wat er gebeurd is en spring-in-het-veld Cornelie begint te vertellen.

Dat kleine beetje sneeuw was voor hen meer dan genoeg om te gaan sleeën met Jonnah en Karin. Jonnah kreeg een halster om, een zadel op en twee lange longeer lijnen met daar achter een slee. Ze waren wel zo slim geweest om dit niet bij Karin te doen, daar ging Babeth op zitten, zonder zadel en ook met een halster.

Als eerste ging Maaike in de slee en Cornelie bovenop Jonnah. Dat was dolle pret, daarna werd er gewisseld. Maaike op Jonnah en Cornelie in de slee.

Ineens had Karin door dat er achter Jonnah een slee zat (Karin is nooit heel erg snel van begrip geweest). Karin vloog met 4 benen de lucht in zette het op een lopen en rende op het ijzeren hek af.

"wooooooowwwwwww"dacht Babeth, "dit gaat niet goed" en liet zich net voor het hek eraf vallen, maar gelukkig ook, want wat deed Karin???? Die sprong zo over het hek de weg op de heg in bij opa en weg was ze, de straat op naar de andere kant van de wei waar onze mannetjes lopen.

(Karin, die als er een springwedstrijd is alles eraf gooit of 3 keer weigert om niet meer verder te hoeven springen, overkomt alsof ze er een hekel aan heeft, sprong zo maar ff 1.30 meter). Duzzzz, wanneer we Babeth nu opgeven voor een spring wedstrijd worden de hindernissen op 1.30 meter gezet.

Maar goed nu kwam Jonnah in actie, die vloog ook naar het hek met Maaike boven op zich en Cornelie nog in de slee. Gelukkig sprong Jonnah niet, maar vloog wel tegen het hek aan, draaide zich om en schoot met een noodvaart naar de andere kant van de wei, waar inmiddels Karin was gearriveerd.

Cornelie dacht halverwege: ik ga maar van die slee af, dus liet zich vallen, maar Maaike zat er nog bovenop en probeerde Jonnah uit alle macht te laten stoppen. Dit lukt niet en Jonnah vloog tegen het andere hek aan.

Maaike kan ook over 1.30 meter heen, want die kwam uit aan de andere kant van de wei en bleef liggen. Het hek sluit niet meer, deze is nu dubbelgevouwen. Maaike komt er vanaf met een gebroken teen, en een gezicht dat alle kleuren van de regenboog heeft. Babeth heeft een ei op haar hoofd een dikke enkel en een zeer pijnlijke enkel.

Jonnah heeft een zak met vocht onder haar borst hangen. We hebben een schadepost van 2 kapotte hekken. Cornelie bedacht het avontuur die heeft niks. Karin was de aanstichter van de paardengekte en die heeft ook niks (alleen iets meer spring ervaring). Wat hebben de meiden ervan geleerd??????????

Ze rijden de volgende keer met CAP en HOOFDSTEL. en Sleeën op 5 sneeuwvlokken doen ze ook niet meer.

WAT ZIJN HAFFIE"S TOCH BRAAF, HE.

Hemelvaart weekend 2010 Na maanden van voorbereiding van Hermien en Berlinda op afstand en ik (Jacobine) in Wageningen was het donderdag 13 mei dan eindelijk zover. Het Haflinger uitje van het Hoofdbestuur van de Aangespannen Haflinger.

Donderdag morgen vroeg op, eerst onze paardjes gevoerd en in de wei gezet, zelf gegeten en hup weer terug naar de paarden om te kijken of hun en onze logees al in aantocht zijn.

Als eerste reed Berlinda al wat rond de paarden, met haar trailer. Ik had via de mail een prima route beschrijving geleverd, maar op de een of andere manier vertrouwen ze niet op de Jacobine-Jacobine maar meer op de tom-tom, die iedereen over de Dorskampweg liet komen, terwijl je dan dus de draai niet in de wei kan maken. Iedereen kon dus op de Geertjesweg weer draaien, ja eigen schuld dikke bult.

Goed Berlinda was de eerste en Hermien volgde al snel daarna, die was al eerder geweest en luistert best goed naar mij en komt dus over de Geertjesweg, goed zo Hermien.

Nou de paardjes uit laden, meiden door de modder laten lopen, want het had weer veel geregend en dan houden wij het niet geheel blubbervrij, en hun hafjes in de wei gezet.

Daar ging de organisatie naar hun nieuwe onderkomen het padvindershuis de Wiltgraaff. Alles op z'n plek gezet, leuk gemaakt, met zelfs een bos boeket, geprobeerd de open haard aan te doen, maar dat lukt niet met nat hout. Koffie gedronken en even het weekend samen nogmaals door genomen.

De Telefoon ging en Opa Fred liet de eerste mensen al binnen komen in het weiland. Henk en Tina, Cor en Marian, Larissa waren de eerste uit noord, Marion uit west volgde en ook snel daarna kwamen Lei en mien en Leon en Arlette uit zuid en Belgie. Het wachten was nog op Zeeland, maar die zouden later komen.

Iedereen hun paardjes uit de trailer gehaald ook in de wei gezet, Zuid wilde eigen weilanden maken, geen probleem, dus die kwamen met grof materiaal om alles goed af te zetten, nou ja goed, hun paarden liepen 's avonds al door het hele weiland te spoken.

Daarna ging iedereen naar het padvindershuis, voor lekkere koffie met een kop soep. Het wachten was nog op Zeeland, maar dat bleek dat we dat dit weekend veel vaker moesten doen......

Nadat iedereen gearriveerd was hun inwendige mens gevuld hadden, zijn we vertrokken voor onze eerste rit. Het bleek dat we op de regio Zeeland vaker moesten wachten, want hun paarden kunnen niet door waterplassen heen lopen. Nou denk je natuurlijk is Zeeland watervrij...... als je deze paarden zag denk ik het wel ja.

De rit hadden we uitgezet, eerst een gedeelte door het bos en daarna hebben we de mooie buurt in Bennekom nog even laten zien, dit omdat de meeste merendeel op de weg rijden en de paarden toch al wel een lange reis achter de rug hadden. Nog even ons huis laten zien en zo weer terug naar de wei.

De paarden verzorgd weer in hun wei gezet, wat echt een mooi gezicht is hoor zoveel haflingers in een wei. Daarna hebben we ons klaar gemaakt voor Wageningen centrum. We hebben de auto in de Nude geparkeerd en hebben eerst het monument bekeken daar en zijn zo door de stad naar restaurant Koekoekpannekoek gegaan, waar we hadden afgesproken en een super bediening door onze Cornelie hebben gehad. Na de heerlijke pannenkoek hebben we koffie gedronken in de caputalatiezaal van Hotel de Wereld, maar voor we daar aan kwamen moest Cor zo nodig even op de foto bij het bevrijdingsbeeld, nou staat dat beeld altijd in zijn blootje en was het erg jammer dat Cor hem nadeed, maar met kleren aan leek hij er helemaal niet op....., hij had geluk dat hij er op tijd afsprong want de politie kwam al aanrijden, Cor zelf politie geweest, moet je toch beter weten, maar nee hij blijft ondeugend.

Daarna zijn we weer terug gekeerd naar ons koude onderkomen, afscheid genomen van Marion, zij kon alleen deze dag jammer genoeg, maar toch leuk dat ze er was. Hermien moest ook weer terug naar huis haar man had een ongelukje gehad en had haar verzorging nodig. De kruidenbitter kon losgetrokken worden, we hebben uit iedere windstreek wat gedronken, erg lekker maar ik heb het er niet warm op gehad die nacht. Tjonge jonge ik was niet de enige maar het was die nacht koud in het gebouw, zelfs met zoveel mensen op een slaapzaal heb je het nog niet warm hoor. En als je dan eindelijk slaapt moet er weer iemand zo nodig of plassen, of snurken of een ander geluid maken pfff wat vermoeiend zeg.

Vrijdag 14 mei, ik ben om 6.00 uur eruit gegaan, naar de paarden. Onze paarden eten gegeven, ze mochten in onze bak blijven staan, ze waren gewassen en ja ze moesten ook wit blijven. Wat bleek ook zij hadden niet echt goed geslapen met zoveel paardjes op een slaapwei. Maar wat is dat anders of je nou een wei uit moet mesten met 4 paarden of je doet het, wanneer er 14 staan.....

Maar goed het is prachtig in de ochtend op de eng en ik vind het helemaal niet vervelend. Deze dag komen er nog 4 meiden bij uit de regio Oost (de regio die dit weekend georganiseerd heeft) en uit Zeeland komen nog Jolinda en Robin met hun 2 kids en Peter en Cornelie gaan ook mee met de rit.

Er was alleen een probleem want de paarden uit zuid, waren uitgebroken geweest, en een ervan was kreupel, ja hoe gaan we dat oplossen. een enkelspan met 4 personen is te zwaar plus het feit dat je niet 1 paard alleen laat heel de dag, dus we zijn tot de conclusie gekomen dat er twee paarden thuis bleven van zuid en er stalen rossen mee gingen, nou perfect geregeld.

Na het ontbijt en de koffie zijn we naar de paarden gegaan. Wij hebben 3 paarden opgezadeld, Peter was bezig in de wei Jonnah voor de kar te krijgen, maar dit is een dame die eigenlijk bij zoveel paarden en de kar zoveel zin heeft om te gaan, dat je daar de handen aan vol hebt. Gelukkig waren er genoeg mensen om hem te helpen en ook dat ging goed. Zodra ze voor de kar stond kwam ze gelijk omhoog, zo van kom maar op. In eerste instantie is het ff moeilijk haar bij te houden, maar als ze dan voorop loopt vind ze haar rust wel weer. Leuk Jonnah voorop, gevolgd door Amoah, Karin en Allianz en daarachter al hun haflinger vriendjes en vriendinnen.

Dit zou de grote rit worden en dat was ook zo. Een rit van 32 kilometer, door bos, heide en ja het was voor de enkelspannen een beetje te zwaar. Het was wel een super mooie rit, bij de hei zijn we wel onze fietsers kwijt geraakt, maar door de mobile telefoon ze ook weer terug gevonden. Vele hebben op de uitkijk toren reeën, paarden, bomen en koeien gezien. Bij de hei en de schaapsherder gegeten en even gerust.

Daarna weer terug naar de wei, de paarden verzorgt en iedereen ging weer naar het padvindershuis. Nadat iedereen zich had opgefrist kon de bbq worden aangestoken, niet alleen de bbq maar ook een groot kampvuur werd er gemaakt en dan zie dat heel veel mensen het leuk vinden om hout de sprokkelen en vuurtje te stoken. De vriend van Berlinde kwam nog langs net als Cornelie Thom en Babeth.

Er werden veel foto's gemaakt van onze drie dochters en de mannen kwamen tot de conclusie dat wij FOKVERBETEREND bezig waren geweest, EN BEDANKT........

Na de bbq vertrokken er weer wat meiden van de regio Oost naar huis. Zij hadden ook hun paarden nog op de trailer staan. We zaten nog met een probleempje want we wilden heel graag iets geks doen voor Henk, die ons als voorzitter heeft verlaten. Wij als hoofdbestuur wilden dit afscheid niet ongemerkt voorbij laten gaan. We hadden al wat af gemaild maar om iets leuks te organiseren is heel moeilijk via de mail. Toch heel leuk want zo met elkaar kwamen we op hele leuke ideeën. Leon had een super gaaf lied meegenomen, de mannen moesten tegen de vrouwen zingen en andersom. Het ging er om hoe wij tegen de mannen aan kijken en hoe de mannen tegen de vouwen aankijken, nou je begrijpt dikke pret.

Verder hebben enkele van ons zich verkleed en hebben we onze ex voorzitter in een leuke tekst de HB uitjes nog eens door gesproken. Natuurlijk wilde Henk ook nog even aan het woord en dan ben je nog niet zo een twee drie klaar hoor, daar kwam weer een hele waterval. Daarna kwamen de kruidenbitters weer door, Badwater, bliksem en donder, westerkwartiertje nou en nog een paar. Ik heb ze gedronken in kleine glaasjes, maar Mia kreeg ze in plastic bekers....... dat was de volgende morgen te merken, liggend ging nog goed maar zodra ze overeind kwam viel ze zo weer achterover.

Die nacht hebben we het warm gehad, mede dankzij padvinders die wel wisten hoe je een kachel aandoet, of was het toch de warmte van Peter..... De volgende morgen, zaterdag 15 mei weer er vroeg uit, André had de paarden willen uitmesten maar was weer te laat. De paarden lekker verzorgt en met elkaar ontbeten, iedereen zijn spullen in pakken, want de padvinders stonden om 10.00 uur weer te popelen voor hun activiteiten, maakte we ons klaar voor de laatste rit. Regio zuid ging mee met enkelspan, het andere paard werd op de trailer gezet, en bij ons gingen Karin en Amoah mee.

Dit werd een rit door het bos, stukje over de hei, waar we nog een kleine pauze hebben gehad. Dit pakte niet goed uit voor Arletta, zij wilde op de kar stappen en het paard liep naar voren waardoor ze achterover viel. Pijn in het hoofd en een blauwe bil rijker konden we weer verder richting Renkum.

Het blijkt voor de paarden van de Regio Zeeland een zeer leerzaam weekend te zijn geweest, want wat denk je, we kwamen bijna waterbakken tegen en ze vonden het nog leuk ook en liepen er zo doorheen. De pauze was bij Quadenoord, bij de beeldentuin, daar stond Peter met zijn auto met koek en broodje knakworst ed.

Daarna weer terug naar huis gegaan, de paarden verzorgt en iedereen zich klaar gemaakt voor vertrek. dat ging voor de een sneller dan voor de ander. Cor heeft nog een tijd op de Geertjesweg gestaan met lampen pech en Henk in onze wei met een ingezakte auto. Ik weet niet of deze er vaker last van heeft dat ie niet omhoog komt, de auto dan he..... Gelukkig is alles goed gekomen, en is iedereen weer veilig thuis gekomen. Het was een super gezellig weekend en ik vond het heel leuk dat het allemaal zo is gelopen is.